Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, gençleri toplayarak onlara 120 gün boyunca uyguladığı sistematik aşağılama, şiddet ve psikolojik işkenceyi konu alır.

Pasolini, bu filmde faşizmin yapısını, iktidarın cinsellik ve şiddetle olan ilişkisini, tüketim toplumunun yozlaşmışlığını sert bir metaforla ele alır. Görüntülerin rahatsız ediciliği, izleyiciyi pasif bir konumdan çıkarıp bu şiddetin ortaklığı üzerine düşünmeye zorlar. Oyunculuklar, kasıtlı olarak teatral ve soğuk bir mesafeyle sunulur; bu da olan bitenin bir gösteri, iktidarın sahnelenişi olduğu fikrini güçlendirir.

Yönetmen, filmin gösterime girmesinden kısa bir süre sonra gizemli bir şekilde öldürülmüş, bu da filmin etrafındaki mitolojiyi ve anlam arayışını daha da derinleştirmiştir. 'Salò', basit bir şok filmi değil, iktidar mekanizmalarının, itaatin ve insanlığın karanlık yönlerine dair acımasız bir politik alegoridir. Sanatın sınırlarını zorlayan, rahatsız edici ama bir o kadar da düşündürücü bu film, sinemanın gücünü sorgulayan ve izleyiciyi temel etik sorularla baş başa bırakan bir deneyim sunar. Sadece içerik uyarıları değil, derin bir tarihsel ve felsefi altmetin arayanlar için önemli bir izlektir.