Edgar Wright'ın yönetmenliğini üstlendiği 2017 yapımı Baby Driver, aksiyon ve müziği benzersiz bir şekilde harmanlayan bir suç filmi. Film, tinnitus rahatsızlığı nedeniyle sürekli kulaklıkla müzik dinleyen ve bu ritimle araba kullanma yeteneği olan genç kaçış şoförü Baby'yi merkezine alıyor. Ansel Elgort'un canlandırdığı Baby, Doc (Kevin Spacey) adlı bir suç patronu için çalışmaya zorlanır, ancak Debora (Lily James) ile tanışması hayatını değiştirir ve bu tehlikeli dünyadan kurtulma arzusuyla yanıp tutuşur.

Baby Driver'ın en dikkat çeken yönü, görüntü ve sesin senkronize edildiği dinamik sinema dilidir. Her araba kovalamacası, her silah sesi, hatta karakterlerin adımları bile seçilen müzik parçalarının ritmine uygun olarak kurgulanmıştır. Bu, filmi sıradan bir aksiyon filminden öte, adeta bir 'müzikal aksiyon' deneyimine dönüştürür. Jon Hamm, Jamie Foxx ve Eiza González gibi oyuncuların canlandırdığı renkli ve tehlikeli suçlu karakterler, hikayeye gerilim katarken, Baby'nin masumiyet arayışına zıtlık oluşturur.

Film, sadece teknik ustalığıyla değil, duygusal derinliğiyle de iz bırakır. Baby'nin geçmiş travmaları, müziğe sığınışı ve Debora ile kurduğu saf bağ, karakteri sığ bir 'sürücü' olmaktan çıkarıp izleyiciyi içine çeken bir kahramana dönüştürür. Edgar Wright'ın keskin mizah anlayışı, şiddet ve gerilim dolu sahneleri dengeler, filme akılda kalıcı bir enerji katar. Baby Driver, görsel-işitsel bir şölen arayan, tempolu ve zekice kurgulanmış hikayelerden hoşlanan herkes için kaçırılmaması gereken bir modern sinema klasiği adayıdır. Müziğin gücüne ve özgürlük tutkusuna yapılan bu övgüyü izlemek, sinemanın ne kadar dinamik olabileceğini bir kez daha hatırlatıyor.